Al weer bijna 3 maanden op dit eiland en het was een periode van letterlijk hoogten en laagten. 
 Zo besloten we op een zondagmiddag om de Mont Pellée te beklimmen. Deze op dit moment niet actieve vulkaan heeft zijn sporen op het eiland nagelaten. Zo heeft hij begin 20ste eeuw de stad Saint Pierre  in as gelegd, een stad die voorheen het economische hart van het eiland vormde.
De beklimming van de berg verliep iets moeilijker dan verwacht en was dus terecht in onze Trotter als 'zwaar' aangestipt, zo stopten trappen vaak om over te gaan tot glibberige padjes tussen stenen en was er ook nog wel een stevig windje.
 

Omdat we op de middag klommen, was er ook al een mist die ons uitzicht blokkeerde, maar wel voor een zalige koelte zorgde. We waanden er ons letterlijk in de wolken door. 

   

 Een paar dagen later zijn we op een uitnodiging van de buren ingegaan om een boottocht te doen in Le Francois, een stadje aan de atlantische kant van het eiland waar we pootje konden  baden op een zandophoping in de zee voor békéland, een stuk kust dat beplant is met enorme villa's van de békés (hier een linkje naar een documentaire rond dit volkje) en waarrond ook een paar eilandjes van een paar 100 vierkante meter door deze oude kolonialen wordt bevolkt. 

 Hoe speciaal hun relatie is met de overgrote meerderheid van de bevolking werd ons duidelijk toen we omwille van de storm moesten aanmeren op 1 van deze eilanden. Voor onze buren en hun vrienden was het de eerste maal in hun toch al lange leven dat ze voet aan wal hadden gezet op een dergelijk eiland én was het ook de eerste keer dat ze een dadelboom in Martinique hadden gezien. 

 

 Nadat de hemel was opgeklaard, gingen we wat  dobberen met onze frites (mouche buizen) en erna gingen we dan een maaltijd en een ti punchje nuttigen in l' endroit des cochons. Een inhammetje dat zo genoemd werd omwille van de feestjes die er door jongeren werden gehouden. 

Een volgende uitstap bracht ons weer op het water. Nu gingen we de mangroven in het zuiden verkennen. In deze mangroven waren vooral de krabben qua beesten noemenswaardig, zo vond je er aardskleurige, rode en zelfs met blauwe schijn, maar om ze op beeld vast te leggen was een andere zaak. Het peddelen tussen de lianen daarentegen ging wel vlot.

In het zuiden gingen we onze duikdoop tegemoet. Dit was echt wel iets waar we al even naar uitkeken. Na al 2 maanden wat gesnorkeld en kustbreedtes gezwommen te hebben begon onze 'gepakt worden door een beest uit de diepte' vrees wat weg te ebben en was het dus de ideale moment. Het weer zat ook mee waardoor we volgens de duikmonitoren zeer goed zicht gingen hebben.  Nadat 2 groepen ervaren duikers een schipwrak dat speciaal voor het duiken op de zeebodem was gelegd hadden bezocht- het duiken staat hier trouwens nog in zijn kinderschoenen omwille van de blijkbaar grote angst bij de locals van alles wat zich onder de zeespiegel afspeelt- was het onze beurt.

 Eerst werd aan ons en nog een ander onervaren koppel, de signalen uitgelegd, en dan werd ons wat verteld over het materiaal. Daarna werden we van fles voorzien en mochten we de plons maken. Bijgestaan door onze monitor moesten we ieder eerst boven water het gewoon worden om te ademen van de fles en daarna werden we met de hand genomen om op 5 meter diepte de koraalbodem te verkennen. We zagen er vele verschillende vissen, zoals de giftige leeuwvis, de trompetvis en 1 van ons zag zelfs een murene. Voor beiden verliep het duiken zelfs beter dan verwacht, ook al was 1 van ons zijn duikfles na een kwartier leeg, wat wel ff schrikken was omdat deze normaal gezien, ondanks het feit dat er een doop maar 20-25min max mag duren, veel langer had moeten meegaan.

 Zonder te hyperventileren werd,ondanks de slecht gevulde fles, echter de oppervlakte terug bereikt en buiten wat last van de oren, waren we beiden weer een ervaring rijker die zeker voor herhaling vatbaar is.

De afgelopen maand hebben we ons ook ondergedompeld in wat geschiedenis en hebben we de savannes des esclaves bezocht. Tijdens deze 4uur durende gegidste rondleiding door een nog maar recent aangelegd dorp dat de bezoeker een gedacht moet geven hoe de slaven net na de slavernij levenden, kregen we een cursus hoe chocolade te maken,

werd ons kort toegelicht hoe het er op een plantage aan toeging, hoe bijvoorbeeld de plantage-eigenaar mee instond voor de métissage.

en hoe de ex-slaven zich na de afschaffing terugtrokken op de meer onvruchtbare heuvels waar er geen plantages waren, want deze bleven natuurlijk bestaan.

In de tussentijd worden we steeds meer 1 met onze omgeving hier: zo hebben we al onze portie buien gehad,zijn we via de media helemaal mee met de start van het schooljaar: vanaf midden augustus werd er elke dag wel een nieuw 'belangrijk' thema aangesneden zoals bijvb het volgende en  hebben de vogels de laatste tijd geen gêne meer om ff binnen te springen met soms wat minder eetbaar fruit tot gevolg, 
 
maar ach, zo erg is het niet als je op een eilandje vertoeft dat zo mooi als in dit liedje wordt bezongen.