november 2013

bij deze ook enkele fotootjes van het medisch huis:

voor de website: www.kazavie.fr

onze medische assistente

onze vroedvrouw

uitzicht van op de parking :)

consultatieruimte

patiënten zijn in het algemeen zeer aangenaam, wel cultuurverschillen. Er is recent nog een bijscholing doorgegaan over het bijgeloof bij diabetes. Er is hier nog wel wat voodoo (lege flessen die op speciale manier in het midden van een parkeerplaats staan, af en toe in het stad een man met een bundel takjes en kruiden rond zijn been, ...) en vaak wordt er geloofd dat iemand anders hen de ziekte heeft gegeven als vloek: frequente uitspraak: ki se ma ki fè sa (of toch zoiets in het creools: qui m'a fait cela ?). een wonde die dichtgaat (door genezing) wil soms zeggen dat er daardoor iets slechts zal gebeuren (een familielid dat sterft kan daar mee in verband worden gebracht), ...

de voorbije week leuke en minder leuke dingen. minder leuk waren de al te frequente watercoupures. soms enkele uurtjes in de ochtend, soms hele dag. gelukkig niet zo ver van ons thuis een bron waar we drinkwater kunnen halen, en beetje reserve kunnen aanleggen, en de huiseigenaar heeft een goed gevulde regenwaterciterne mét tuinslang en sproeier :) voor de was en de plas.

 Leukere dingen waren onze allereerste bezoekster :) Charlotte: samen nieuwe mooie plekken ontdekt, paardgereden langs de kust, zelfs een galopje gewaagd. toegegeven, het waren kleine en nogal zeer tamme paardjes, maar toch :), ook regelmatig strandje bezocht om uit te rusten. wandeling gemaakt in het noorden: van noordelijk punt van martinique 6h stevig stappen naar een prachtig strandje:

vertrek

indrukken van onderweg

toch wel wat moe van de wandeling

maar het eindpunt is het zo hard waard !

met vissersbootje terug naar startplaats

En nog nagenieten

Ook hebben we met onze gast nog een duikje gemaakt en binnenkort gaan we beginnen met duiklessen om tot 20 meter diepte te mogen afdalen én mogelijks op de ecosysteemverstorende leeuwenvis te jagen :). 
In de tussentijd hebben we ook nog een distellerij bezocht waarvan de domeinen altijd een fotootje waard zijn:

Je kan er zelfs slingeren aan een rubberplant

 Om dan verkeerd te rijden en dan watervalletje

                                                                           

of een paar daagjes later een strand met gras te ontdekken

Ons eerste trimester op dit eilandje is al gepasseerd. We zitten volop in het avocado seizoen en dat hebben onze maagjes geweten, avocado in guacamole, in slaatjes , in de oven met vis, met garnaal, de boom recht tegenover ons terras was ons dus gunstig gezind. Steeds als de steeltjes waaraan de avocado’s aan de boom gehecht zijn bruin kleuren, zijn ze klaar om te plukken, dan even wachten tot als ze rood kleuren en dan zijn ze rijp om in een gerecht te gebruiken.

Qua uitstapjes zijn we naar Saint Marie getrokken voor het festival van de Caraïben waar groepjes van een aantal omliggende eilanden hun beste deuntje speelden en er allerlei lokale specerijen en artisanaal gemaakte voorwerpen werden er aan de man gebracht, zo ook het verfrissende rietsuikersap.

 

 Ook hebben we een bezoekje gebracht aan la caravelle, een park in la trinité, waar we naast weer prachtige planten en een mooie kustlijn, ook geconfronteerd werden met een platte autobatterij die ervoor gezorgd heeft dat onze pic-nic na het bezoek wat uitgelopen was.

 

Na 3 uurtjes te wachten op dépannage en nog een détour voor de aankoop van een aantal platen ( bij deze een streepje muziek ervan) konden we echter genieten van een zondagavondfilm.

 We hebben deze maand voor het eerst de lokale bioscoop bezocht, die qua programmatie een maand achter loopt op de Belgische én natuurlijk alles in Version Francais afspeelt, natuurlijk een miserie, dus dan maar een Amerikaanse spektakelfilm gekozen waar de dialoog niet zo belangrijk is.  De locals gaven ons  aan dat de laatste tijd wel meer films Version orginal sous titré (VOST) worden afgespeeld, zo hebben we al gezien dat ze elke week een oude blockbuster op die manier in de cinema herspelen.

We zijn eveneens naar het museum van de wetenschap getrokken waar we een uitleg kregen over hoe de stad saint pierre door de mont pele van de kaart werd geveegd. 

Na een jaren 80 documentaire hierover van een uur gezien te hebben en het bezoeken van drie zaaltjes met wat mineraaltjes en doe-experimentjes voor de allerjongsten, waren we weer helemaal mee en hadden we wat nood aan buitenlucht en een portie water, ditmaal aan een rivier, waar je dichtbij ook bronwater kan vinden. 

 Een plaats waar we dan ook sinds kort wekelijks passeren. 

  

Zoals gewoonlijk zijn we weer een aantal malen per week naar het centrum afgezakt,waar we wat kunnen genieten hebben van de chouval bwa die er wekelijks in een kindermolentje wordt gespeeld  op de dijk en blijkbaar al menig youtube vakantiefilmpje heeft opgefleurd.   

Het zonder auto zich verplaatsen was de laatste tijd quasi onmogelijk omwille van de staking van het buspersoneel, die  48 dagen heeft geduurd en dagelijks als reclame voor de plaatselijke kranten geafficheerd werd. Zo’n lange periode  van geen openbaar vervoer is in België, zelfs ondanks het bestaan van de NMBS, natuurlijk ondenkbaar. 

 Ook is het eiland in de ban van een moord gepleegd door een jonge kerel en de daarna gepleegde wraakacties door de nabestaanden.

 

 Qua beesten was het deze maand opvallend stil, buiten een vogel met een mitrailletgeluid die de laatste weken op valavond ergens zich in het gebladerte van onze tuin bevind, de gewoonlijke kamikazekevers die steeds onstuimig binnenvliegen en na een minuut op hun rug liggen om daarna tijdens de wekelijkse kuis en masse buitengeveegd te worden en  het lichtvliegje dat we met een rumglaasje (eventjes)  zijn ding kunnen hebben laten doen op de nachtelijke soundtrack.

 Wederom dus een tof maandje hier in de zuidelijke Caraïben.

Al weer bijna 3 maanden op dit eiland en het was een periode van letterlijk hoogten en laagten. 
 Zo besloten we op een zondagmiddag om de Mont Pellée te beklimmen. Deze op dit moment niet actieve vulkaan heeft zijn sporen op het eiland nagelaten. Zo heeft hij begin 20ste eeuw de stad Saint Pierre  in as gelegd, een stad die voorheen het economische hart van het eiland vormde.
De beklimming van de berg verliep iets moeilijker dan verwacht en was dus terecht in onze Trotter als 'zwaar' aangestipt, zo stopten trappen vaak om over te gaan tot glibberige padjes tussen stenen en was er ook nog wel een stevig windje.
 

Omdat we op de middag klommen, was er ook al een mist die ons uitzicht blokkeerde, maar wel voor een zalige koelte zorgde. We waanden er ons letterlijk in de wolken door. 

   

 Een paar dagen later zijn we op een uitnodiging van de buren ingegaan om een boottocht te doen in Le Francois, een stadje aan de atlantische kant van het eiland waar we pootje konden  baden op een zandophoping in de zee voor békéland, een stuk kust dat beplant is met enorme villa's van de békés (hier een linkje naar een documentaire rond dit volkje) en waarrond ook een paar eilandjes van een paar 100 vierkante meter door deze oude kolonialen wordt bevolkt. 

 Hoe speciaal hun relatie is met de overgrote meerderheid van de bevolking werd ons duidelijk toen we omwille van de storm moesten aanmeren op 1 van deze eilanden. Voor onze buren en hun vrienden was het de eerste maal in hun toch al lange leven dat ze voet aan wal hadden gezet op een dergelijk eiland én was het ook de eerste keer dat ze een dadelboom in Martinique hadden gezien. 

 

 Nadat de hemel was opgeklaard, gingen we wat  dobberen met onze frites (mouche buizen) en erna gingen we dan een maaltijd en een ti punchje nuttigen in l' endroit des cochons. Een inhammetje dat zo genoemd werd omwille van de feestjes die er door jongeren werden gehouden. 

Een volgende uitstap bracht ons weer op het water. Nu gingen we de mangroven in het zuiden verkennen. In deze mangroven waren vooral de krabben qua beesten noemenswaardig, zo vond je er aardskleurige, rode en zelfs met blauwe schijn, maar om ze op beeld vast te leggen was een andere zaak. Het peddelen tussen de lianen daarentegen ging wel vlot.

In het zuiden gingen we onze duikdoop tegemoet. Dit was echt wel iets waar we al even naar uitkeken. Na al 2 maanden wat gesnorkeld en kustbreedtes gezwommen te hebben begon onze 'gepakt worden door een beest uit de diepte' vrees wat weg te ebben en was het dus de ideale moment. Het weer zat ook mee waardoor we volgens de duikmonitoren zeer goed zicht gingen hebben.  Nadat 2 groepen ervaren duikers een schipwrak dat speciaal voor het duiken op de zeebodem was gelegd hadden bezocht- het duiken staat hier trouwens nog in zijn kinderschoenen omwille van de blijkbaar grote angst bij de locals van alles wat zich onder de zeespiegel afspeelt- was het onze beurt.

 Eerst werd aan ons en nog een ander onervaren koppel, de signalen uitgelegd, en dan werd ons wat verteld over het materiaal. Daarna werden we van fles voorzien en mochten we de plons maken. Bijgestaan door onze monitor moesten we ieder eerst boven water het gewoon worden om te ademen van de fles en daarna werden we met de hand genomen om op 5 meter diepte de koraalbodem te verkennen. We zagen er vele verschillende vissen, zoals de giftige leeuwvis, de trompetvis en 1 van ons zag zelfs een murene. Voor beiden verliep het duiken zelfs beter dan verwacht, ook al was 1 van ons zijn duikfles na een kwartier leeg, wat wel ff schrikken was omdat deze normaal gezien, ondanks het feit dat er een doop maar 20-25min max mag duren, veel langer had moeten meegaan.

 Zonder te hyperventileren werd,ondanks de slecht gevulde fles, echter de oppervlakte terug bereikt en buiten wat last van de oren, waren we beiden weer een ervaring rijker die zeker voor herhaling vatbaar is.

De afgelopen maand hebben we ons ook ondergedompeld in wat geschiedenis en hebben we de savannes des esclaves bezocht. Tijdens deze 4uur durende gegidste rondleiding door een nog maar recent aangelegd dorp dat de bezoeker een gedacht moet geven hoe de slaven net na de slavernij levenden, kregen we een cursus hoe chocolade te maken,

werd ons kort toegelicht hoe het er op een plantage aan toeging, hoe bijvoorbeeld de plantage-eigenaar mee instond voor de métissage.

en hoe de ex-slaven zich na de afschaffing terugtrokken op de meer onvruchtbare heuvels waar er geen plantages waren, want deze bleven natuurlijk bestaan.

In de tussentijd worden we steeds meer 1 met onze omgeving hier: zo hebben we al onze portie buien gehad,zijn we via de media helemaal mee met de start van het schooljaar: vanaf midden augustus werd er elke dag wel een nieuw 'belangrijk' thema aangesneden zoals bijvb het volgende en  hebben de vogels de laatste tijd geen gêne meer om ff binnen te springen met soms wat minder eetbaar fruit tot gevolg, 
 
maar ach, zo erg is het niet als je op een eilandje vertoeft dat zo mooi als in dit liedje wordt bezongen.

We schrijven 3 augustus, 16h09.
De zee is kalm, het water is warm en de lucht is, nu ja, niet hemelsblauw. Het is nu éénmaal regenseizoen, maar de lichtgrijze drijvende wolken lijken voorlopig niet geïnteresseerd in ons stukje strand. Weekendje vol met zee. Vandaag laatste etape van de 'tour des yoles' aan ons voorbij laten gaan. Houdt het midden tussen wielerklassieker en strandfuif (maar dan met een boot, veel stokken en een zeil). Hele week, hele eiland opgaand in sportevenement van het jaar. Te volgen ter zee en ter land.

Gisteren één etappe ter zee, mee met collega-podoloog in de boot. Vanaf 9h mini-massa op het strand, haren in de wind, wachtend om door vrienden met boot te worden opgepikt.



En dan vertrekken de yoles, kleurige zeilen, glinsterend fluo, een 10-tal man aan boord die om te draaien aan stokken aan de buitenkant van het schip gaan hangen. Gevolgd door ons en een kolonne andere gemotoriseerde bootjes. Af en toe pauze om een verfrissende duik te nemen. We zien zwarte mannen met witte gezichten. Op zee krijgt zelfs de donkerste huid geen vrijgeleide van de zon. Gesmeerd zal er dus worden.

Zoukmuziek weerklinkt, catamarans verschijnen, mtv-clips worden werkelijkheid: kleurrijke bikini's, ieders beste dansmoves. Zo nu en dan een uiting van de macho-paternalistische maatschappij waarin we zijn terechtgekomen. Getrouwd koppel, man flirt er op los met de vrouwelijke schonen, maar als vrouwlief hetzelfde waagt komt man snel tussenbeide. Er is ons verteld dat voor hetzelfde soort feiten hier op het eiland (vooral vroeger dan) machetes naar boven zijn gekomen. De passie van de Zuiderse man ... Qua vrouwenemancipatie, geweld tegen vrouwen, ... is hier nog werk. Een week eerder werd aan ons voorgesteld:  'ik geef u een biertje en gij geeft mij uw vrouw'. Uw waarde zo ingeschat zien worden, daar blijft men wel nuchter van. Maar goed, de man was verder vriendelijk en correct en liet ons plaatsnemen op de tribune voor ons allereerste hanengevecht. Niet voor vegetariërs.

Sfeer is gemoedelijk, mannen op leeftijd en zo nu en dan een jonge liefhebber van het  kansenspel.Als proloog wordt er nog wat gedobbeld, lokaal biertje of een glaasje water. De bel rinkelt...

Dit is net zoals in de films, kleine arena, houten 4 verdiepingen tellende tribune. Wij gaan voor de derde. Er is geen onderste deel van de rugleuning. Daaronder gaapt een afgrondje, als het teveel zou worden voor onze magen. 

 Hanen worden binnengedragen, één voor één gewogen. Naargeland gewicht worden ze gematched.

  En dan het eerste gevecht, nr 1 tegen nr 17. Eigenaars houden ze in de handen. Aan hun kaalgeschoren pootjes worden extra sporen bevestigd. Vastgemaakt met kaarsvet en sparadra. Snavels worden tegen elkaar getikt ter begroeting en dan worden ze losgelaten. Geen verdere aanmoediging nodig, vliegen onmiddellijk naar elkaar toe.

17 is beter, enkele goedgerichte snavelbeten en sprongen in de lucht om op de andere te landen en met sporen kort te omhelzen. Eén minuut later en nummer 1 is niet meer. Tweede gevecht idem, geld wordt ingezet, 10, 20, 50, 100 euro, amper bloed te zien en snel gedaan, clean kill. Derde gevecht, tja... na dit hadden we er niet zoveel zin meer in. Ze zijn aan elkaar gewaagd, tot het lijkt of de ene niet meer kan zien. Teveel bloed in de ogen, of ogen uitgepikt ? Hij weet niet meer waar de andere te vinden. Tot de andere hem vindt... Oneerlijk gevecht, na enkele tellen ligt hij op de grond, pootjes in de lucht. Dit had iets te lang geduurd. En dan springt ie plots weer recht, met de dood in het vizier, laatste adrenalinestoten, slaagt ie erin de andere nog blind te maken, oog om oog. Maar dan is het echt gedaan, en ook voor ons.      

Genoeg ontspanning, back to real life en de bijhorende irritaties. Het nieuwe softwaresysteem op het werk van één van ons dat er meer als een week voor nodig heeft om geïnstalleerd te worden en in de tussentijd terug naar pen en papier. De dame van de bank die trots zegt dat zij veel via mail communiceert, maar als je dan een mail stuurt daar niet op antwoordt (let wel, als je dan telefoneert, heeft ze wel de mail gelezen, maar is dan niet verder gekomen dan zich er net als ons over te verwonderen dat we de codes van onze nieuwe bankkaart nog steeds niet hebben ontvangen). En tot slot, omdat er nog meerdere brieven achterblijven, en we dus bellen naar de post als antwoord krijgen: 'Ja maar, u moet zich gaan inschrijven in het postkantoor, hoe weet de postbode anders waar u woont...'

Ach ja, gelukkig hebben we dan nog dit:

                                                                                                             

                                       












Groetjes van ons