De administratieve
installatie was niet evident en zeker niet als je geen internet hebt: zo hebben
we al ons opzoekingswerk in een shoppingcentrum met gratis wifi moeten doen,
maar nu is alles quasi rond. 'Quasi'
omdat er natuurlijk altijd wel een aantal partijen of instellingen zijn die bij een
extra stap hun voordeel kunnen doen, maar dat nemen we er maar bij.
De mentale installatie verliep iets vlotter, zo zijn de
mensen hier zeer vriendelijk en gaan ze met ons om net alsof we de hunne zijn.
Dit laatste is soms wel niet zo evident omdat het altijd wel wat tijd kost om
hen te overtuigen dat wij, noch 1 van onze familieleden, van hier zijn. Ook
helpt de fantastische reeks Borgen ons in de avond wel om enige vorm van
routine te ontwikkelen, iets wat toch wat energiebesparend kan zijn.
Fysiek zijn we ook goed geacclimatiseerd. Het aantal malen (allez, toch voor 1 van ons ;) sporten per week in de buitenlucht, heeft er
zeker voor gezorgd dat we minder last hebben van de hoge vochtigheid en
temperatuur. De muggen blijven omwille van hun aanhoudende 'gastvrijheid' wel steeds een
rol spelen.
Qua uitstapjes hebben we, zoals jullie kunnen zien, al wel wat
gedaan en we zullen de komende tijd zeker nog ons best doen om dit qua fauna en flora
prachtige eiland te verkennen ;). Onze laatste uitstap naar het Feest van de Banaan,
waar de nieuwe banaan, banaan nr 925, officieel werd voorgesteld, is spijtig
genoeg niet doorgegaan. Dit omwille van de staking van de bananenboeren die
wouden dat de storm van twee weken geleden, Chantal, een tropische storm die trouwens meer dan 30.000 huishoudens een dag zonder elektriciteit had gezet (bij ons enkel wat suikerriet in de tuin omgewaaid), erkend werd als een
natuurramp.
Stakingen zijn hier wel schering en inslag: zo was er
vandaag nog een staking van werknemers van een supermarktketen die klaagden omwille van
slechte werkomstandigheden. Er is trouwens
1 familie die naast de carrefours van het eiland ook 20% van de economie in
handen heeft. Deze 'bekes' (afstammelingen van de kolonisatoren) hebben zelfs een eiland van 2 vierkante kilometer
dat een mini-versie van Martinique wordt genoemd. Taxi' s hebben ook al gestaakt om de mogelijke
uitbreiding van het publieke vervoer over het water.
Dit eiland heeft
trouwens ook te kampen met jeugdwerkloosheid, zo is 60% van de eilandbewoners onder
de 30 werkloos. Ook hier stijgt de kans op werk naarmate het scholingsniveau,
maar de hooggeschoolden blijven vaak na hun studies hangen in de metropool Frankrijk,
die dit trouwens zeker niet erg zal vinden. Het beste van de periferie mag
zeker binnen sijpelen… . Je ziet hier in de steden op straathoeken veelvuldig
'marijuana- getippel' en ook vaak mensen rondlopen die druk gesticulerend hun
punt willen duidelijk maken aan niemand.
De psycho-sociale hulpverlening is
hier volgens locals echt wel aan verbetering toe, de afstemming van de
verschillende diensten is bijvoorbeeld zeer problematisch en de vele alleenstaande
jonge moeders lopen verloren. Het zou dan ook niet slecht zijn mocht er op tv
ook wat informatiever afgespeeld worden dan de vele Latijns- Amerikaanse
telenovelas, die het relationele even stabiel voorstellen als Rita van familie.
De actualiteitsprogramma's overstijgen ook het niveau niet van het nieuws van
tv -Brussel- zo lijkt het gebruik van een prompter nog maar net ingevoerd- ook
al zijn ze wel even 'sympathiek'.
Er is er ook nog veel werk om obesitas uit
het straatbeeld te helpen: als mensen al niet in hun auto zitten ( gebruiken
deze ongeveer evenveel als de gemiddelde Vlaming uit een provinciestad: dus
veel), zie je ze voorbij rollen. Het is dan ook goed dat er massaal parcours de santées worden aangelegd en dat in het medisch centrum waar 1 van ons werkt, vanaf september een atelier 'Kowosol' zal starten voor kinderen met overgewicht. Hier wordt
trouwens ook nog een extra arts aangeworven omdat deze een extra opleiding
therapeutische educatie heeft gevolgd. Dit is schijnbaar nog nodig om de
paternalistische arts-patiënt relatie te doorbreken en de patiënt zelf meer verantwoordelijk wordt, iets waar we in Vlaanderen ook zeker nog aan
kunnen werken. Het communiceren met patiënten wordt er hier ook niet
makkelijker op omwille van het spirituele dat nog prominent aanwezig is. Voodoo
is hier nog niet uit de (slaap)kamers gebannen: vele mensen gaan er van uit dat
een nachtje woelen te wijten is aan 'dorlice', geesten ( neen, geen muggen),
die hen hun slaap ontnemen.
Het eiland hinkt als regio met zijn gemiddeld bruto inkomen
per capita van 15.000 euro ook economisch erg achterop. Dit in combinatie met
de hoge prijs van de consumptiegoederen omwille van de import van quasi alle
producten zal het leven er voor de modale Martiniquais ook niet makkelijker op
maken. Het feit dat gewassen hier goed gedijen is een troost waar mensen een
geluk nog massaal gebruik van maken. Zo krijgen we zelf van onze geëngageerde,
in het verenigingsleven actieve, bejaarde bovenburen, die graag met ons over de
situatie van het eiland in discussie gaan en ons aan mensen voorstellen, ook
vaak wat fruit. De mensen zullen hier dus niet verhongeren, maar hoopvol lijkt
het wel niet. Vooral niet omdat de roep van de flashy en bling bling dingen ook
hier weerklinkt en dat de 'Mac Do-geur' ook vaak deze van de poulet boucanee
wegdrijft, stemt een mens eveneens niet zo gunstig. Zonder EU subsidies worden ze op vlak van landbouw, zeker door het
hebben van de euro, weggeconcurreerd door de Latijns -Amerikaanse landen, het
starten van een zaak is hier blijkbaar ook niet evident en qua toerisme hebben
ze niet echt veel (goedkope) verbindingen. Bij deze dus een oproep om dit land
zeker wat te spijzen en gebruik te maken van dat ene luxe-goed dat nog maar
recent een aparte appellation heeft gekregen.
Qua cultuur hebben ze zeker wel
een aantal schatten, die zich niet evident, maar na wat zoeken en vragen,
ontluiken. Bij deze alvast
1-je, dat zich traag, maar toch wel prachtig, aan de
oren ontvouwd. Enjoy!
.JPG)
.jpg)
